ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

2017 
BEYOND THE FLOWER

«  Έβαψα το τετράγωνο  με μαύρο μολύβι επειδή αυτή είναι η πιο ταπεινή ανθρώπινη πράξη» 

1913, Καζιμίρ Μάλεβιτς

                     Σε μια εξέλιξη της πολύχρονης καλλιτεχνικής αναζήτησής της η Ντορίνα Μάλλιου συνεχίζει πιστή στις αρχές του Pattern Painting.  Επικεντρώνεται αρχικά στην πολυπλοκότητα και πολυμορφικότητα του σχεδίου και των χρωμάτων για να καταλήξει στη δομή και την έννοια.

Οι συνθέσεις διακρίνονται από μια διακοσμητική «τακτοποίηση» των στοιχείων σε φόρμες και αναλογίες τέτοιες, ώστε να εκφέρουν απέριττα  το  συναίσθημα και τον συμβολισμό σε μια λεπτή ισορροπία.

Εκμεταλλευόμενη το δυναμικό των  μορφών και των υλικών, δημιουργεί χώρους  και  με μια εκλεκτική ασέβεια, ενοποιεί υλικά, φόρμες και επιφάνεια.  Το ταπεινό μολύβι, μετά από υπομονετική και σκληρή χειρονακτική δουλειά,  στέκει  επάξιο  ζωγραφικό μέσο, διπλά  στο έντονο χρώμα και λειτουργεί συμπληρωματικά στο εκφραστικό εικαστικό λεξιλόγιο της ζωγράφου.

                Πρόκειται για το αποτέλεσμα μιας αισθητικής ευαισθησίας που προϋποθέτει τον συντονισμό του ρυθμού κοσμικών κινήσεων ώστε να μετατρέψουν τη εννοιολογική φύση σε συναίσθημα.

Το αποτέλεσμα παραπέμπει στην συμβολική λειτουργία της αιώνιας τάξης του σύμπαντος  μέσα από τον ρυθμό, την αρμονία και την ακρίβεια.   Παραπέμπει σε μια μεταφυσική  αντίληψη  που κρύβεται κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων, μια πραγματικότητα στην πρωτογενή δομή της, απ’ όπου απορρέουν  δευτερογενή συναισθήματα και ιδέες.

            Το  χρώμα και οι γραμμές συνάδουν  ώστε να οδηγήσουν στην εσωτερική ζωή των μορφών,  αγγίζοντας μυστικές χορδές,  που δονούν τις αισθήσεις και δημιουργούν συγκίνηση, αποκαλύπτοντας ψυχικές καταστάσεις στην ανόθευτη ουσία τους.

 

 

 Μαρία Χατζηκεφαλά, Μ.Α.

 Ιστορικός Τέχνης

 _________________________________________________________________________________________

 2009

NATURALIS

Ονειρεύομαι μια τέχνη ισορροπίας καθαρότητας και γαλήνης, απαλλαγμένη από ανησυχητικά ή καταθλιπτικά θέματα…που θα μπορούσε να είναι…ένα είδος κατευναστικού, καταπραϋντικού του μυαλού, κάτι σαν μια αναπαυτική πολυθρόνα στην οποία να ξεκουράζεται κανείς από την σωματική κόπωση» Henri Matisse   

 

 Άξαφνα -θαρρείς και ανοίγεις μάτια μεθυσμένα - αντικρίζεις κήπους παραδεισένιους όπου ενδημούν σχήματα και χρώματα, αρώματα και εικόνες, περιπέτειες, εμπειρίες, αναμνήσεις, όνειρα. Φυλλώματα γαλαζοπράσινης δροσιάς και διάφανες σκιές που εντρυφούν στην ομορφιά, δείγματα εκτυφλωτικής χλωρίδας που εγκολπώνονται το κόκκινο, το ζαφειρένιο, το πορτοκαλί και το ιώδες.   

 Είναι η πρώτη εντύπωση από την επαφή με τον πολύχρωμο κόσμο της ζωγραφικής της Ντορίνας Μάλλιου, τις πολυφωνικές συνθέσεις της -ζωηρά ενθυμήματα από την Εδέμ των αισθήσεων και των συγκινήσεων- που θυμίζουν ανθισμένες ζούγκλες. Τα έργα αυτά, που μοιάζουν να έχουν ζωγραφιστεί το ίδιο αβίαστα και αυθόρμητα όσο αβίαστα και αυθόρμητα στριφογυρίζει ένα τρυφερό βλαστάρι τους έλικές του αναζητώντας στήριγμα, δεν αποτελούν, προφανώς, μίμηση της φυσικής πραγματικότητας αλλά αντίθετα με αφετηρία και πρόσχημα το πραγματικό οικοδομούν μια νέα πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα ικανή να μας λυτρώσει από την ένταση της εκκωφαντικής καθημερινότητας, να μας καθησυχάσει με το μουρμούρισμα της γαληνεμένης ομορφιάς που ρεμβάζει πλάι σε πυκνά φυλλώματα, να μας παρηγορήσει μυρώνοντάς μας με το βάλσαμο της παραμυθίας.   

 Αργά αλλά σταθερά πίσω από τις δραματικές εκτινάξεις του χρωστήρα, το εκτυφλωτικό σέλας των χρωμάτων, τις πυκνώσεις και τις αραιώσεις της ύλης, τα αδρά περιγράμματα και τις απρόβλεπτες διακυμάνσεις και αντιθέσεις της γραμμής μπορούμε να αναγνωρίσουμε τα ίχνη αυτής της νέας πραγματικότητας. Σιωπηλά και αθόρυβα αρχίζουν να ξεπροβάλουν τα αστίλβωτα, τα μυστικά και αόρατα. Το διονυσιακό υποχωρεί προς όφελος του απολλώνιου και μας επιτρέπει να αναγνωρίσουμε τα αποτυπώματα της βιωματικής εμπειρίας, την ουσία της προσωπικής αλήθειας που βρίσκεται κρυμμένη πίσω από το εξωστρεφές εικαστικό λεξιλόγιο της Ντορίνας Μάλλιου. Πλάι στην δημιουργική ευφορία και την γνήσια χαρά της ζωής που πηγάζει από την αισιόδοξη προσωπικότητα και τον δυναμικό χαρακτήρα της δημιουργού, αποκαλύπτονται καλά κρυμμένες πτυχές μιας πιο εύθραυστης, στοχαστικής και ποιητικής ιδιοσυγκρασίας.   

 Αυτή η δεύτερη, προσεκτικότερη ανάγνωση μας επιτρέπει να διακρίνουμε και να βιώσουμε, όσα δεν είναι δυνατόν να αντιληφθούμε με την πρώτη ματιά. Μας επιτρέπει να διακρίνουμε τον διορατικό χειρισμό της χρωματικής ουσίας που προσδίδει νέα, υπερβατική διάσταση στις αντιπαραθέσεις του χρώματος. Την διάθεση ενδοσκόπησης που περιγράφεται αποτελεσματικά από την λεπτή δαντέλα της γραμμής και την εκλεπτυσμένη ευγένεια της γραφής. Εντέλει μια προσωπική κοσμογονία ικανή να προκαλέσει γνήσιες αισθητικές συγκινήσεις.   

 Ξεπερνώντας το ανάλαφρο και εντυπωσιακό διακρίνουμε τώρα την βαθύτερη ουσία των πραγμάτων, το πνευματικάΑ οργανικό που καταγίνεται με την σπουδή του είναι και του γίγνεσθαι . Κάτω από αυτό το πρίσμα ο περίπλοκος στρόβιλος των εικόνων ηχεί σαν οπτική εξομολόγηση. Το  χαρούμενο καλειδοσκόπιο των χρωμάτων δονείται από την ενατένιση της ψυχής που διψάει για ανακάλυψη. Ο δυναμικός ρυθμός υπακούοντας στις απαιτήσεις ενός ζωντανού οργανισμού παρουσιάζεται εν δυνάμει ικανός να αναπτύσσεται επ ’ άπειρον. Η θωπεία των συνειρμών γεννάει μπρος στα μάτια μας μια άλλη ζωγραφική ικανή να προχωρήσει πέρα από τη χαρά της δημιουργίας και την λύτρωση της έκφρασης στην ανάγκη αναζήτησης της αλήθειας. Μια ζωγραφική που φιλοδοξεί να οικειοποιηθεί στιγμές από το μεγαλείο και την τελειότητα της Δημιουργίας.   

 Τώρα ο αστραφτερός μικρόκοσμος των φυτών γαντζωμένος στον χρωστήρα της ζωγράφου δίνει την μάχη της επιβίωσης, αγωνίζεται να ριζώσει στο χώρο, να κατακτήσει τον χρόνο, να εξαπλωθεί στο φως με τον ίδιο τρόπο που η βλάστηση, υπακούοντας στο σχέδιο του Αιώνιου, αναπτύσσεται υπερνικώντας, μέσω της κίνησης της ύλης, την ακινησία. Οι ρυθμοί αντηχούν με την πολυπλοκότητά τους την Οδύσσεια της επιβίωσης. Οι οργανικές φόρμες υπενθυμίζουν με την αστείρευτη ποικιλία τους την περιπέτεια της ζωής. Οι γραμμές, τα σχήματα και τα χρώματα δείχνουν ότι αντλούν τα διδάγματά τους από την συνθετική δομή του σύμπαντος. Η χαοτική δυναμική της Φύσης, μοιάζει να είναι παρούσα στην διάρθρωση του συνόλου και σε κάθε λεπτομέρεια καθώς η τυχαία οργάνωση της ύλης δομεί με τρόπους απρόβλεπτους τις πολύπλοκες συνθέσεις προσδίδοντας υπερβατική, «συμπαντική» γοητεία στον ζωγραφικό χώρο.   

 Λένε πως η κλασσική κινέζικη γραφή χρησιμοποιεί πενήντα διαφορετικά σύμβολα για να αποτυπώσει την πτώση ενός φύλλου. Πενήντα διαφορετικά ιδεογράμματα για να περιγράψει κανείς κάτι τόσο εύθραυστο και ευαίσθητο όσο το «τέλος» ενός φύλλου. Είναι ίσως ένα ωραιότατο παράδειγμα για να περιγράψει κανείς την ποιητική αντίληψη του κόσμου. Η Ντορίνα Μάλλιου, ως φορέας και γνήσιος εκφραστής αυτής της αντίληψης, δεν κουράζεται να αναζητά τρόπους να μεταγγίσει το εικαστικό της όραμα σχολιάζοντας με ποιητική λεπτότητα τον κόσμο που την περιβάλλει. Για τον λόγο αυτό η ζωγραφική της εμφανίζεται πολυφωνική.

Πληθωρική και ταυτόχρονα εκλεπτυσμένη, τολμηρή και συνάμα σαγηνευτική, εκρηκτική και όμως νοσταλγική, γεμάτη σφρίγος και παρόλα αυτά παρηγορητική, σφύζουσα από ενέργεια και ζωή και ωστόσο στοχαστική.   

 Δεν είναι εύκολη υπόθεση να προσδιορίσουμε κανείς με ακρίβεια τις επιρροές αυτής της πολυφωνικής ζωγραφικής, πιστεύουμε όμως πως είμαστε κοντά στην αλήθεια αν υποστηρίξουμε πως πρόκειται για έναν ιδιότυπο διακοσμητικό εξπρεσιονισμό που αντλεί διδάγματα από πολλές πηγές.   Είναι μια ζωγραφική που συγγενεύει με την εκφραστική τέχνη του Henri Matisse και την σχεδιαστική ευγένεια της Art Nouveau, που υποκλίνεται στην γοητευτική παραμυθία του Henri Rousseau και την αισθησιακή ζωγραφική της Ceorgia O ’ Keeffe. Μια ζωγραφική που δείχνει να έλκεται από τη δυναμική ισορροπία του Vassily Kandinski αλλά δεν μένει επίσης ασυγκίνητη μπροστά στην λεπτότητα των αραβουργημάτων και των ατέρμονων ισλαμικών μοτίβων. Μια ζωγραφική που ενώ μοιάζει να έχει αφομοιώσει τις καλύτερες στιγμές της τέχνης του εικοστού αιώνα συνεχίζει να αναζητά νέες εμπειρίες κλείνοντας πονηρά το μάτι στο έργο σύγχρονων δημιουργών όπως ο Franz Accerman, η Hanna Werning και η Beatriz Milares. Ο Rainer Maria Rilke πίστευε πως ο δημιουργός πρέπει να αφήνεται σ ’ αυτό που έρχεται.   

 Η Ντορίνα υπακούοντας στο δημιουργικό της ένστικτο υπάκουσε στην εσωτερική της παρόρμηση και εγκαταλείποντας την  αφαίρεση, στην οποία μας είχε ως τώρα συνηθίσει, παραδόθηκε στην δίνη αυτού του εκρηκτικού χρωματικού παραληρήματος. Δεν γνωρίζουμε αν στο μέλλον θα συνεχίσει να θωπεύει τις αισθήσεις μας με παρόμοια κομψοτεχνήματα ευγενούς εξωτισμού ή θα επιλέξει να επιστρέψει στα μονοπάτια της αφαίρεσης και της καθαρής αισθητικής.

Το βέβαιο είναι πως, όποιον δρόμο και αν ακολουθήσει, η Ντορίνα ανήκει ήδη στον κύκλο των δημιουργών που δεν θα προδώσουν την ομορφιά.  

  • Sunday περιοδικό Νο 371/31-5-09 
  • ΒΗΜagazino /τ.399 8 Ιουνίου 2008
  • 'Κ' ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ /τεύχος 244, 3 Φεβρουαρίου 2008
  • GLOW 23 Iανουάριος 2008
  • Fanζείν Μύλος, Τεύχος 138 Ιούλιος 2005
  • Fanζείν Μύλος ,Τεύχος 141 Νοέμβριος 2005

 

Ελένη Καρτσακα 

  Ιστορικός Τέχνης

 

__________________________________________________________________________________________________________

2008

ΦΩΣ

"Το έντονο φως με θαμπώνει, κλείνω τα μάτια, οι παραστάσεις είναι μέσα μου"   

Το οικείο περιβάλλον του φυσικού και αστικού τοπίου, μέσα από τη ζωγραφική διαδικασία ανασυντίθεται σε ένα νέο προσωπικό εικαστικό λεξιλόγιο.    Ένας κόσμος ξετυλίγεται μέσα από τις φόρμες που το ίδιο φως γεννά. Προκύπτουν ελκυστικές εικόνες που διαθέτουν φυσικότητα και ρυθμό.   Μέσα από μια εναλλαγή crescendo και diminuendo, δημιουργείται ένας κήπος χρωμάτων, λεπτεπίλεπτων αισθήσεων, μαγικών εικόνων.  

Κάποιες φορές η εικόνα μοιάζει θολή και συγκεχυμένη, μοιάζει να αποδίδει ποιότητες που κινούνται ανάμεσα στην οριακή σχέση της παραστατικότητας και της αφαίρεσης. Ο περιβάλλον χώρος αν και αναγνωρίσιμος, περικλείει μια χαoτική δύναμη.   Νατουραλιστικά και αφαιρετικά στοιχεία εναλλάσσονται για να δημιουργήσουν ένα νέο φανταστικό χώρο.  Η μικροκλίμακα γίνεται αντιληπτή και παραστατική, η μεγαλοκλίμακα γίνεται αφαιρετική.

Το φως και η εμπειρία του θεατή παρατηρητή καθορίζουν τον τρόπο ανάγνωσης της εικόνας που μπορεί να ξαφνιάσει, να καθησυχάσει ή να διεγείρει.


Μαρία Χατζηκεφαλά

Ιστορικός Τέχνης


Login
active³ 5.0 · © 2000 - 2014 IPS Ltd · Όροι χρήσης
active³ 5.0 · © 2000 - 2014 IPS Ltd · Όροι χρήσης